Jeden z najpopularniejszych napojów na świecie, zwłaszcza w Chinach – zielona herbata liściasta. Po raz pierwszy odkryli ją chińscy chłopi, którzy parzyli ją dla siebie i swoich bliskich jako napój wspomagający w walce z przeziębieniem lub infekcją. Z czasem stała się czymś więcej niż tylko napojem, mianowicie stała się częścią chińskiej kultury.
Historia zielonej herbaty to coś więcej niż „dzbanek wody z kilkoma liśćmi w środku”. Jest to jeden z najstarszych przygotowanych napojów w Chinach, a historycy znaleźli dowody, które sugerują, że ludzie piją ją co najmniej od trzeciego wieku przed naszą erą!
Historycy uważają, że zielona herbata liściasta rozpowszechniła się wśród innych grup społecznych niezwykle dynamicznie. W niedługim okresie od pierwszego parzenia stała się podstawą diety, lekarzy, mnichów, a nawet cesarza.
Pierwsza historyczna wzmianka o zielonej herbacie znalazła się w tekście medycznym napisanym przez Hua Tuo w 27 r. n.e., według książki „The Tea Enthusiast’s Handbook” Jamesa Norwooda Pratta. Chociaż nie wiadomo, czy ta wczesna wzmianka to rzeczywiście opisana zielona herbata liściasta, to jednak pokazuje, że w tym okresie herbata była już dobrze znana.
Według innych źródeł najwcześniejsza wzmianka o zielonej herbacie jest zupełnie inna. Podczas trwania dynastii Tang (618-907 AD) buddyjscy mnisi mieli przywieźli zieloną herbatę z Chin do Japonii, gdzie stała się ona integralną częścią japońskiej kultury.
